دلم برای کسی تنگ است 
                                         که آفتاب صداقت را
                                         به میهمانی گل های باغ می آورد 
                                         و گیسوان بلندش را 
                                         به بادها می داد
                                          و دست های سپیدش را
                                           به آب می بخشید

 
دلم برای کسی تنگ است 
                                           که چشم های قشنگش را
                                          به عمق آبی دریایی واژگون می دوخت 
                                  و شعر های خوشی چون پرنده ها می خواند

 
دلم برای کسی تنگ است
                                             که همچو کودک معصومی
                                             دلش برای دلم می سوخت
                                               ومهربانی را 
                                             نثار من می کرد

             
دلم برای کسی تنگ است 
                                           که تا شمال ترین شمال با من رفت
                                           و در جنوب ترین جنوب با من بود
                                          کسی که بی من ماند 
                                          کسی که با من نیست
                                          کسی که  ....